Een ooggetuigenverslag

Docent Eveline Bruneel nam in 2018 deel aan het toelatingsexamen Geneeskunde

 

 

Eveline Bruneel is studiebegeleider aan de VUB. Ze begeleidt studenten Biomedische Wetenschappen én studenten en leerlingen die zich willen voorbereiden op het toelatingsexamen Geneeskunde. In 2018 nam ze zelf deel aan het vernieuwde toelatingsexamen. Dit zijn haar ervaringen.

 

DEEL 3: Ervaring/gevoel na het examen

Tijdens het examen zelf heb ik, in tegenstelling tot bij de voorbereiding, mooi alle regels gevolgd. Een paar daarvan wil ik jullie zeker meegeven.

Lees eerst alle vragen van alle delen (wetenschappen én wiskunde) door, en bekijk dan pas welke je eerst wil beantwoorden. Het is niet zo dat je verplicht bent om bijvoorbeeld alle oefeningen fysica na elkaar te maken. Nu, ik had tijd, ik wist dat ik niet alles kon beantwoorden, maar het is wel iets wat je in al je enthousiasme misschien uit het oog verliest. Wat je ook soms uit het oog dreigt te verliezen: de tijd. Maar daar werd aan gedacht: een heel groot scherm, met een digitale klok, voor elk blok van ongeveer 100 (?) man.

Waar je zeker ook tijd aan verliest: proberen van handmatig de kansrekeningoefening uit te rekenen (die had ik juist), of je te proberen herinneren hoe je ook al weer een oppervlakte van een niet-rechthoekige driehoek berekent (die niet). Zeer zware voorbereidingsfouten, en het bewijst dat het onthouden van bepaalde formules zeker van pas komt.

Over formules gesproken: enkele mensen die heel goed voorbereid waren (en dus het formuleblad van op de website intensief hadden gebruikt) hadden onmiddellijk ontdekt dat er fouten in het afgedrukte formuleblad van chemie waren geslopen, wat daarna dan wel resulteerde in het toch zeker 3(!) keer omroepen van de juiste informatie. Niet ideaal voor de concentratie noemen ze dat.

Deel 2 is, zoals gezegd, inhoudelijk minder moeilijk, maar je moet wel doorlezen, en opnieuw je gevechten goed kiezen (de moeilijkste vragen voor het laatst houden) anders kom je er niet. Onderschat die tijdsdruk zeker niet. Zelfs als je geoefend bent in het lezen van wetenschappelijke teksten kan je nog verschieten van de snelheid waarmee je oplossingen aanduidt, zonder er verder bij stil te staan. Eens je begint te twijfelen is het hek wel van de dam, dus probeer zo snel mogelijk een volgens jou correct antwoord definitief in te kleuren op je bolletjesformulier.

´s Avonds laat krijg je nog een enquête van/over de organisatie, en dan is het wachten. Gelukkig maar een week, dus veel wachttherapie moet er niet aan te pas komen. Een deugddoende vakantie inplannen vlak na het examen is zeker een aanrader! 

 

DEEL 2: Het examen

3 juli 2018 was de grote dag van het toelatingsexamen. Achteraf heb je sowieso een vertekend beeld, maar alles en iedereen die dag leek wel in het teken van het toelatingsexamen te staan.

Het begon al op het perron. Ergens tussen de stille hoop forenzen en toeristen voor de luchthaven stond ook een groepje adolescenten dat nogal nerveus overkwam en stukjes papier en cursussen had verzameld voor de lange rit naar Brussel. Hoe dichter bij Brussel, hoe stiller, gek genoeg. Met af en toe een uitschieter van een hysterische lachbui die ze zelf nog zullen horen terugkomen tijdens de blokweken aan de unief/hogeschool.

Op het metroperron in Brussel-Zuid bleek dat de regel “breng je spullen mee in een doorzichtige plastic zak” nogal rekbaar is. Het ging van strandtassen (met nog wat gratis reclame voor een bepaald zonnecrèmemerk) tot vershoudzakjes tot zakken die absoluut van plastic waren, maar niet meer doorzichtig. Die doorzichtige zakken laten wel mooi zien wat voor gekke dingen mensen zoal nodig lijken te hebben, gaande van een bril en déo tot een echt zitkussen…

Bij aankomst aan het metrostation “Heizel” heb je een mooi uitzicht op het atomium. Wist-je-dat het aantal bollen geïnspireerd is op het chemisch element…? Welk chemisch element kon ik op dat moment niet zeggen, ik was te druk bezig met het zoeken van mijn identiteitskaart. Klaarhouden is de boodschap, samen met je uitnodigingsbrief.

Voordat de deuren opengingen, troepte iedereen samen in de grote hal. Het was een raar sfeertje. Het was niet de uitgelatenheid van een eerste schooldag. Het was ook niet echt de stilte voor de storm van een aartsmoeilijk examen. Toch wel eerder een geconcentreerd lawaai. Geroezemoes kan je het nauwelijks noemen met 5000 man/vrouw.  De ramptoerist in mijzelf was ook reikhalzend aan het uitkijken naar een drama (liefst met tranen), maar helaas, geen enkel gezien.

Bij het binnenkomen van de zaal daalde het geluidsniveau bijna ogenblikkelijk, ook al omdat de zaal zo groot is dat het geluid gewoon verloren gaat. Het feit dat sommige toezichthouders zich met fietsen van zaal tot zaal verplaatsten, zegt wel iets. Het feit dat je ook effectief na het binnenkomen nog 5 minuten kunt wandelen/zoeken naar je plaats, zegt zeker ook iets. Nog 20 minuten te gaan tot het examen, al doodse stilte. Wel heel vriendelijke begeleiders die soms zelfs een persoonlijke babbel aanknoopten tijdens de controle van de identiteitskaart.

Wat werd er nog gecontroleerd: of je geen horloge droeg, en of je oordoppen wel juist zaten (en niet stiekem draadloze spiekbriefjes waren). Ze delen mooie stylo’s uit, ik heb zwaar getwijfeld of ik hem ´s avonds zou meenemen. Ook de controle op het plakken van stickers op de examendocumenten is heel doorgedreven. Misschien is dat wel een stiekeme test, dokters plakken toch ook patiëntenklevers op dossiers?

Drie uur later, veel gerekend, veel bolletjes gekleurd, toch echt dringend tijd om naar de wc te gaan. Een festivalregel die ook hier van toepassing is: ga naar de verste wc en ga tijdens een optreden (dus het middagmaal) naar de wc, niet vlak voor of na een optreden (het examen zelf). De vloer om te eten was koud, de kwaliteit van het eten zelf volledig afhankelijk van je eigen inpakkwaliteiten. Je hebt zeker tijd genoeg om te eten, wel jammer (ook door het mooie weer) dat je echt niet buiten kan/mag. Wat frisse lucht zou geen kwaad kunnen voor veel van de deelnemers.

Na de middagpauze: nog steeds geen drama´s in zicht, al werd een administratief fiasco door een van de begeleiders wel vermeden door de achtergelaten uitnodigingsbrief toch mooi af te stempelen. (Belangrijke regel: neem AL je persoonlijke spullen mee naar de eetruimte, dus ook je brief).

En dan, plots, is het gedaan. Nog even getwijfeld of ik de mooie stylo zou meenemen, maar hem toch laten liggen. Tijd om in de rij te staan om naar buiten te gaan, om dan op de parking door de rijen ouders te lopen én op de parking zelf ook nog eens in de file te staan. En te ontdekken dat het een verrassend snikhete dag was in de echte wereld. MAAR: je bent er wel vanaf!

 

Deel 1: Aan de slag

Ik besloot dit jaar deel te nemen aan het toelatingsexamen. Zeker niet om te slagen, maar om de tips die ik samen met mijn collega´s een heel jaar door geef, eens in de praktijk om te zetten. Daarnaast hoopte ik nog wat extra tips te sprokkelen. Deelnemen aan een examen zonder echt moeite te doen om te slagen (voor het voormiddaggedeelte dan) gaat wat in tegen mijn principes, maar het was allemaal voor het goede doel.

Qua voorbereiding heb ik de regels niet gevolgd (mooi op tijd beginnen, planning gemaakt met wat wanneer), maar ik deed dan ook niet mee om te slagen. Ergens was wel het besef dat het dichterbij kwam. Eerst kwam de deadline voor de inschrijvingen, dan was er het komen en gaan van de voorbereidende workshops. Tot slot kwam de praktische mail vanuit de organisatie. Toen kwam het écht dichtbij!

Op de bepaalde tijdstippen had ik ook het gevoel van “nu zou ik er kunnen aan beginnen”. De kerstvakantie was naar mijn gevoel nog te vroeg, ook de inschrijvingen waren nog niet open. En zoals zoveel mensen werk ik beter eens de deadline echt concreet dichterbij komt. In de kleuterklas leer je het besef van het verloop van een week, later komt die van een maand, semester, jaren, maar echt concreet is toch enkel een week.

Pas een week op voorhand echt beginnen is sowieso te laat, dus de paasvakantie leek mij opnieuw een goed moment. Die vrije dagen in mei, die had ik goed kunnen gebruiken.

De dag/namiddag voor het examen, ja toen heb ik nog eens de regels en tips voor de CLEAR en VAARDIG test overlopen. Gek genoeg heb ik toen ook iets heel fout gedaan: gezocht welke voorbereidingslessen er allemaal bestaan. Om eens goed te beseffen wat ik allemaal had kunnen doen (enig cynisme is mij niet vreemd).

En dan heel laat ´s avonds: oja, een treinticket. Lang leve de NMBS-app 😊

Hoewel ik de voorbereiding niet volgens het boekje heb gedaan voor het volledige examen, voelde ik mij uiteindelijk wel voorbereid. Weten wat je kan en vooral wat je aankan is daarbij een eerste stap. Daarna kan je pas beginnen focussen op wat je nog niet kan.